het laatste avondmaal

Lang geleden was er eens een groot kunstenaar. Zijn onrustige, geniale en onderzoekende geest zal wel altijd een onderwerp van verwondering blijven. Hij bestudeerde, ontleedde en tekende het fysieke uiterlijk en innerlijk van alles wat hij zag in zijn vijftiende-eeuwse wereld. Hij schudde vastberaden de eeuwen lang vast geroeste opvattingen over het wezen der dingen van zich af.
Hij bespiedde de vogels en analyseerde hun vlucht. Hij concludeerde dat vliegen door mensen, hoe dan ook, eens mogelijk zal worden. Hij was een der eersten die zich bezig hield met de groei van de foetus in de moederschoot. Hij onderzocht en stelde gewaagde hypotheses. Al voordat Copernicus zijn heliocentrische theorie voorzichtig de wereld inschoof, schreef hij in de kantlijn van een gedetailleerde anatomische tekening, “de zon beweegt niet de aarde wel.”. De geleerden uit die tijd dachten daar heel anders over.
Al die onderzoekingen hadden maar een doel: het beter begrijpen van de zichtbare wereld. Het verwerken van al die kennis in verf en objecten voor pausen en hertogen was voor hem maar bijzaak. Er zijn in onze eenentwintigste eeuw nog steeds mensen die hem dat kwalijk nemen.
Een van zijn beroemdste werken, Het Laatste Avondmaal, een wandschildering in de kantine van het klooster van de S. Maria delle Grazie in Milaan, is aan het einde van de twintigste eeuw door jaloerse en onhebbelijke kunsthistorici, met de afwasborstel schoongemaakt om te zien of er nog iets achter zat.
De wandschildering is toen helaas met het afwaswater weggegooid. Met de verwijderde bruine tinten zijn harmonie, theater, heldendom, leugen, verraad maar ook de rust voorgoed uit de voorstelling van Het Laatste Avondmaal verdwenen.
Het zal wel een bijzonder sopje geweest zijn, een mengsel van verf en handschrift van Leonardo da Vinci, vijf eeuwen monnikendampen en zweet van de jaloerse kunsthistorici.

De kunstenaar Veravox en de kunstenaar/ fysisch-chemicus / econoom J. zijn in een Leids practicum een experiment begonnen om Het laatste avondmaal weer iets van zijn warme tinten en oude glorie terug te geven. Daartoe heeft kunstenaar/ fysisch-chemicus / econoom J. op een afbeelding van Het laatste avondmaal de hoofdfiguur een zwarte rokende pijp in de mond gegeven. Deze pijp veroorzaakte een onverwacht effect. De eendimensionale rook uit de eendimensionale pijp ging een wellustige verbinding aan met de grote bruine vlekken op de schoorsteen waar op Het laatste avondmaal vanwege het experiment was bevestigd. Het experiment nam hiermee een zeer onverwachte wending. Een andere afbeelding van Leonardo da Vinci ,de Mona Lisa, was al in 1925 door de kunstenaar Marcel Duchamp voorzien van een snor en sikje zonder directe gevolgen voor de omgeving.

Het Leidse experiment is te bezichtigen na een telefonische afspraak.
Tel 06 26628121 / 071 5144673

De wandschildering (of wat er nog van over is) in de kantine van het klooster S. Maria delle Grazie in Milaan is ook te bezichtigen na een telefonische afspraak.
Tel. 0039 1889 02 89421146