Paard

 

In het voorjaar van 2012 sprak ik in de pauze van een voorstelling van de toneelgroep Dood Paard met een oude kunstenaar die mij scheen te kennen, ik kende hem zo vaag als een uitgegumde tekening. We spraken over koetjes en kalfjes zoals dat gaat in een pauze. Maar toen het paard ter spraken kwam was hij niet meer te stoppen. Het verhaal over zijn levenslange gevecht met het paard zal ik nooit vergeten.

    Zijn verhaal ging als volgt: 

“ Toen ik nog jong was kwam er een opdrachtgever bij me die een levensgroot getekend paard wilde hebben. Hij vroeg me of ik dat paard voor hem wilde maken.

“Dat kan”, antwoordde ik. “Maar niet zomaar ineens. Dat vraagt om oefenen”.

“Ik geef je genoeg geld om een jaar alleen dat paard te leren kennen en het te tekenen,” zei die gulle opdrachtgever. 

Na een jaar stapte die gulle man vol verlangen het atelier binnen om te zien wat er van zijn paard was geworden. 

Ik pakte een groot vel papier en tekende met eenvoudige lijnen een pracht paard voor hem. Die rijke opdrachtgever was tot mijn grote verbijstering 

erg teleurgesteld. “Is dat nauw alles? Die paar………. lijnen?” 

Dan liet ik de rijke teleurgestelde man mijn ladekasten zien. ik deed de eerste lade open vol met slapende paarden. De lade daar onder zat vol met 

rennende paarden. Daaronder lades vol met etende paarden, met parende paarden, sjokkende paarden, oude paarden. En zelfs een lade vol met 

zwemmende paarden.

Ik heb mijn hele verdere leven het paard proberen te maken wat mijn al lang van het toneel verdwenen opdrachtgever van mij verwachtte. Ik keek met zijn ogen naar de door mij gemaakte paarden en altijd was ik weer teleurgesteld. Het heeft me wel roem en geld opgeleverd, maar het ongrijpbare conceptuele paard zit me nog steeds dwars. Voor een rustige oude dag heb ik geen tijd. Ik heb nooit van paarden gehouden. Een ongeluk zit altijd waar je het niet verwacht. Dat kan ik zeggen omdat ik mijn hele leven met dat opgedrongen paard ben blijven omgaan.

 

Na de voorstelling probeerde ik hem te vinden tussen het naar de uitgang deinende publiek. Ik wilde aan hem vragen om met me mee te gaan om het gesprek voort te zetten. Welke vormen hadden zijn paarden aangenomen en hoe was zijn levenslange zoektocht verlopen?  Maar het lukte me niet hem te vinden. 

Ik heb niks met paarden maar wat was er gebeurd als ik ooit gevraagd was om me in dat dier te verdiepen? Ik liep in diep gepeins naar huis.

En droomde die nacht van een klassiek Grieks drie gevecht tussen het brood op de plank het toeval en de vrijheid. 

    O ja, de voorstelling van De Perzen van Aeschylus

 door Dood Paard was erg indrukwekkend. 

Vera de Groot